Pokazywanie postów oznaczonych etykietą treningi. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą treningi. Pokaż wszystkie posty

3 sty 2016

youtube for the rescue

Mając zdecydowanie za dużo wolnego czasu, zaczęłam przeglądać szkoleniowe filmiki na youtube. Zaczęło się od rozmyślań nad szybko eskalującym problemem ostrzegawczego szczekania u Mochi ( gdzieś tam kiedyś pisałam, że mój ozik nie szczeka, cofam to bezpowrotnie) I tak, kiedy zastanawiałam się czy coś z tym zrobić akurat siedziałam przy komputerze i tak się kliknęło. Ocknęłam się po dobrej godzinie z bólem głowy i poczuciem lekkiego zniesamczenia : swoim własnym marnowaniem czasu, ale też zawartością tych bądź co bądź edukacyjnych produkcji.
 Sprawa jest przerażająco prosta. Twój piesek szczeka? Nie ma problemu, czekają już na ciebie tysiące filmików zawierające jedyną słuszną metodę oduczenia go tego okropnego nawyku. Ucieszy cię pewnie, że zajmie Ci to najwyżej jeden wieczór, a efekt będzie permanentny. Żadnego ryzyka, żadnych problemów. W końcu co może pójść nie tak skoro wykonujesz instrukcje głosu z internetu?
 Nie mówię, że kilkuminutowe filmiki instruktażowe nie mogą być pomocne. Sama się takimi inspirowałam, ale raczej w kwestii sztuczek niż pracy nad zaburzeniami behawioralnymi, a tutaj nie widzę takiego rozgraniczenia. I tak, to super, że wiedza szkoleniowa jest teraz łatwo dostępna, ale myślę, że potrzebna jest już jakaś doza doświadczenia i rozumu żeby tę wiedzę wykorzystać i dostosować do naszych potrzeb.

Patrząc bezkrytycznie  na te instrukcje mogłabym sprawić Muczi szkoleniowe kombo założone z odwrotnego kształtowania, impulse control i emanowania asertywną energią doprawionego zdrowym szarpnięciem z kolców.

 Inną sprawą jest zupełny brak realizmu jeśli chodzi o czas trwania uczenia się. Albo się o tym nie wspomina albo wręcz obwieszcza się, że efekty pojawią się po 5 minutach. Tendencyjny jest też dobór demo-doga (np. W filmiku o oduczeniu skakania na ludzi użyto goldena na granicy zapadnięcia w drzemkę, który zresztą już był skakania oduczony)
 Komuś kto nie zwraca na takie rzeczy uwagi szybko może się wydać, że jego pies jest głupi i nie nadaje się do niczego.
 Czego mi brakuje w tych wszystkich produkcjach to zaznaczenia, że każdy pies jest inny, wymaga indywidualnego podejścia, a problemy behawioralne najlepiej rozwiązywać przy pomocy zaufanego szkoleniowca. Brakuje też szerszego spojrzenia na cały problem, odpowiedzi na pytania "dlaczego" i "po co".  To już jest najpewniej kwestia odpowiedzi na potrzeby odbiorców. Nikt nie chce wiedzieć czemu burek szczeka tylko jak sprawić żeby przestał. i to już.

Wyszło dość posępnie, na ocieplenie życzę wszystkim tu wpadłym wielu mądrych inspiracji w tym roku, radochy z tego co już mamy i wytrwałości w zdobywaniu tego co przed nami :)






Share:

4 sie 2015

Budowa psów sportowych vol.2- Co się składa na właściwości lotne?

Będzie krótko, acz treściwie. Technika skoku zarówno w agility jak i frisbee (ze względu na swój żałosny poziom wiedzy z dziedziny agility będę się raczej odnosić do tego drugiego) jest źródłem frustracji wielu właścicieli. Powiedzmy, że jesteśmy zdecydowani trenować ze swoim psem sport wymagający efektownego skakania i wybieramy szczeniaka z myślą o tym. Super, tyle, że nieważne ile pokoleń skaczących przodków prześwietlimy, naszego szkraba bierzemy pod tym względem "w ciemno". Bo przecież może "To" mieć, ale o zgrozo"Tego" nie mieć też może. Ale nic, jesteśmy dobrej myśli. Jako, że jesteśmy odpowiedzialni i nie będziemy zmuszać szczeniaka do skakania, rośnie on sobie spokojnie razem z naszymi oczekiwaniami. Przychodzi w końcu odpowiedni czas na treningi skokowe i...klops.



Powstał problem, a problemy najlepiej rozłożyć na czynniki pierwsze. Powody dla którego nasz pies nie skacze, albo nie skacze tak jakbyśmy tego chcieli mogą być bardzo różne. Chciałam skupić się przede wszystkim na czysto fizycznych mechanizmach tego zjawiska, ale oprócz nich nie można zapomnieć o czymś wielokrotnie ważniejszym. Zrozumieniu zadania i pewności siebie. Zanim zaczniemy zrzucać winę na krzywe łapy i fazy księżyca warto wrócić do podstaw, których mówiąc z własnego doświadczenia- często nam brakuje. Większość nieskaczących psów fizycznie jest do tego co najmniej dobrze przygotowana, nie wykorzystuje jednak tych możliwości, bo nie wie, że ma to zrobić. Kolejną bardzo delikatną sprawą jest pewność siebie. Wynikająca z ustawicznego budowania w naszym burku przekonania, że jest absolutnie wyjątkowy, zdolny do wszystkiego, a ten vault to tylko taka formalność potwierdzająca jego geniusz.

No dobrze, wracając jednak do skakakania i budowy ciała, co wpływa na łatwość z jaką niektórym psom ono przychodzi?
-waga. Nie rozpisując się: mniej kilogramów łatwiej unieść. Dochodzi tu jednak do powstania błędnego koła ponieważ jednak jakieś kilogramy są potrzebne(mięśnie), żeby unieść resztę ciała dlatego LŻEJ nie równa się WYŻEJ
-długość ciała. Wydaje się, że ładniej skaczą psy, których ciało wpisane jest w kwadrat, a nie w prostokąt. Charakterystyczne dla nich są stosunkowo długie łapy i krótki tułów co jako całość często przywodzi na myśl konika. Takim konikom łatwiej jest zebrać ciało do skoku i utrzymać w locie stabilną pozycję. 
-ogon. O, jak ja o tym chciałam napisać :) Przemyka się w rozmowach o psach i skakaniu ciekawa teza jakoby brak ogona był zaletą. Ciekawa, ale całkowicie błędna. Ogon, oprócz tego, że stanowi przeciwwagę przy skręcaniu zarówno podczas biegu jak i  w wodzie, pomaga również unieść tył psa podczas skoku powodując, że po osiągnięciu szczytu lotu, ciężar przesunie się na przód i pies bezpiecznie wyląduje na przednich łapach. Mocha, chociaż wzlatuje wysoko w powietrze, czasem w locie "zapomina", że jest coś takiego jak lądowanie i w rezultacie spada niebezpiecznie na tylne łapy. Pracujemy nad tym i postaram się nasze zmagania i rezultaty tu opisać jeśli będzie co opisywać.
Co więcej ogon ma niemałe znaczenie przy wykonywaniu ciasnych skrętów, czego też miałyśmy okazję boleśnie doświadczyć. Pies z ogonem, będąc w locie w czasie ciasnego skrętu dla przeciwwagi skręci ogon. Pies bez ogona skręci całe ciało. Będzie to miało swoje odbicie w mniej ciasnym zakręcie, mniej pewnym lądowaniu i większym ryzyku zrzucenia tyczki.

A-bez ogona. B-ogon jako przeciwwaga

Ale jak to, przecież oziki tak świetnie skaczą! Prawda :) i pewnie stąd wziął się mit, że to brak ogona zapewnia magiczne właściwości lotne. Prawda jest jednak taka, że oziki NBT świetnie skaczą POMIMO  braku ogona, a nie dzięki niemu.



-kątowanie. Było o tym już TU i rzeczywiście kąt pod jakim spotykają się kość udowa z kości podudzia również ma znaczenie przy składaniu się do skoku. Psy o głębokim kątowaniu wykazują mniej stabilności przy stawianiu szybkich kroków jak skrócony podbieg przed wyskokiem, nie potrafią też tak precyzyjnie złożyć się do odbicia. Potrzebują też bardziej rozbudowanej muskulatury aby móc korzystać ze zwiększonego zakresu ruchu jaki mają dzięki większemu kątowaniu. 
-zrotowanie śródstopia. Ciekawostka dotycząca tym razem border collie. Mają one zrotowane do wewnątrz śródstopie, co ułatwia im szybkie wstawanie z leżenia i kładzenie wykorzystywane w pasieniu. Powoduje to, że zamiast z prostych nóg wstają z "żabki". Każdy na sobie może przetestować, o ile podnoszenie się z siadu jest wtedy prostsze. Z kolei trudniejsze jest wtedy wybicie się do skoku, Zamiast wspólnego prostego wektora siły, mamy 2 przecinające się linie, a praca włożona w wybicie musi być stosunkowo większa. W literaturze zrotowane śródstopie przypisuje się "rasom pasącym", ja zaobserwowałam je wyłącznie u borderów, dlatego tylko o nich piszę. Mój własny owczarek gwiżdże na pasieniową spuściznę i prezentuje całkowicie proste nóżki.




Najważniejsza w tym wszystkim pozostaje jednak głowa. Tym razem nie psia, a ludzka. To my decydujemy o tym jakie ćwiczenia nasz pies będzie wykonywał, jak bardzo będzie to dla niego nienaturalne czy nawet niebezpieczne. Odbicia z pleców na 5 m w górę czy karkołomne chest-vaulty nie są żadnemu fafikowi potrzebne do szczęścia, a mogą okazać się niebezpieczne dla jego zdrowia. Super, że oceniamy zdolności fizyczne swojego psa pod względem tego co i jak można poprawić. Oprócz wielkich planów wyposażmy się też w zdrową dozę realizmu i chłodnej oceny jego możliwości tak aby psie sporty pozostawały wciąż bezpieczniejsze od leśnych spacerów. :)

Krótko nie było, mam nadzieję, że chociaż treściwie. Powyższy tekst oparty jest na literaturze fachowej i moich spostrzeżeniach, chętnie poczytam o Waszych doświadczeniach i opiniach, bo jak na razie mamy kroplę w morzu bardzo ciekawego tematu.


Share:

10 maj 2015

Majówka!


Bez wspomnienia o niej obyć się nie może. 4 dni rzucania, biegania, jedzenia (!), obserwowania i chłonięcia, chłonięcia, chłonięcia wiedzy i frizbowej mądrości, która spada na człowieka w ilościach przepełniających pojemność przeciętnej głowy. Dorzućmy do tego trochę słońca, garść ludzi tak samo dziwnych jak ty i kilkanaście fantastycznych psów.

Tak wyglądała nasza majówka w Annówce, nie ma chyba sensu więcej zachwalać tego miejsca, bo to raczej ja byłam jedną z ostatnich osób, które tam jeszcze nie były. W każdym razie, kto też jeszcze nie był niech się nie zastanawia i jedzie :)



Przez te kilka dni, przerobiłyśmy w praktyce większość naszych problemów, a obserwując sesje innych psów co najmniej drugie tyle teoretycznie. Spotkało nas to szczęście, że od każdego uczestnika można było się czegoś nauczyć, każdy pracował nad czymś innym, a proponowane rozwiązania nadawały się doskonale też dla nas. Tylko kiedy to przerobić? Annówkę opuściłam wzbogacona o przepis na dog-catcha, chest-vaulta, nóżko-vaulta, 2 overki, multiple, kilka sekwencji, kilkanaście wersji rzutów i tossa! ten toss cieszy mnie chyba najbardziej, a to z racji tego, że przedtem właściwie nie istniał. Wiadomo, że czego nie umiesz to nie lubisz i ja też tossa nie lubiłam, ćwiczyłam, bo tak trzeba, bez prawie żadnych efektów. A tu hop-hyc i jest! I oby został na długo :)


autorstwa Martyny Rybak

 Oprócz tossa, wróciliśmy do podstaw najbardziej podstawowych czyli floatera, którego oczywiście nie potrafię rzucać. Najbardziej właśnie z tych wszystkich nowinek chcę się skupić na poprawnym rzucaniu floatera- może nie jest to najbardziej ekscytujące ćwiczenie, ani też fikuśne w żaden inny sposób, ale jakość tego rzutu jest gwarancją bezpieczeństwa mojego psa podczas freestyle'u. A porywanie się na freestyle bez opanowanej techniki bezpiecznego rzucania uważam za skrajny kretynizm wspomagany brakiem odpowiedzialności i wyobraźni. Dlatego tłuczemy floatera.

Na poprzednim seminarium z Paulą, na którym byłam, wspominałam o objawieniu przede mną potrzeby oddychania :) Tym razem zostałam olśniona przez bardzo wyrozumiałe prowadzące jeśli chodzi o patrzenie. Bo patrzeć należy w odpowiednim momencie w odpowiednie miejsce! Na pewno nie cały czas na psa, jak to ja robiłam próbując go zdaje się, zahipnotyzować. Także tak, patrzenie i oddychanie to w ogóle odkrycia tego roku.

autorstwa Wioli Siwek
Ani słowa o Muciafonku do tej pory. Dzieje się tak chyba dlatego, że opisać ją mogę w samych superlatywach, a takie bezkrytyczne chwalenie jej jakoś mnie krępuje. Ale jeśli ma być szczerze nie można powiedzieć inaczej niż tak: Muciafonek był genialny! Na sesjach zawsze gotowy, radosny, nieznudzony powtórkami, wybaczający wszystkie błędy. Ratujący sierockie dyski, wzlatujący pod niebo i śmigający spowrotem- zawsze! W pokoju na powierzchni kilku metrów kwadratowych spędzała wieczory w towarzystwie 4 innych psów w ciszy i niewymuszonej relaksacji. Przypomnę tylko, że to ten sam pies, który jeszcze 1,5 roku temu zauważając psa w odległości 30 m zapominał oddychać, a następnie w coś wpadał. W związku z tym chyba odebrany mi został przywilej jęczenia nad tym jaki to nasz piesek jest problemowy. Co więcej, podniosły się głosy sugerujące przedłużenie linii szlachetnych bisibonów i zasilenie nimi frizbowej ligi. Nie ma problemu, możemy uwikłać jakieś pozamaciczne inkubacje, chętnych zapraszam do kontaktu ;)



Share:

3 lut 2015

Blok nie-czekoladowy

Ćwiczyłyśmy sobie z Mochą leg vaulty. Od dłuższego już czasu, trzeba przyznać, była to druga frizbowa figura za którą się w ogóle zabrałyśmy (pierwszy był over). Zaczęło wychodzić to całkiem fajnie, chociaż nie od razu. Muczi jakoś trudno było zrozumieć, że żeby dosięgnąć dysku musi się wspomóc moją nogą- przecież ona doleci, rozciągnie fałdy lotne jak polatucha i doszybuje tam bez problemu. Udało się w końcu, przekonałam ją do współpracy, wprowadziłam komendę zwiastującą, potem to wszystko scaliła jeszcze Paula na seminarium, przypieczętowując ostatecznie nasz sukces w tej materii. Może nie w każdych warunkach, nie z jakimś dzikim nabiegiem, ale można uznać, że vault został zrobiony i co najważniejsze zrozumiany.
Mamy to

Mamy to

Miałyśmy.

Nagle całkiem się zrąbało. Desynchronizacja zupełna, do tego psu na widok postawy i dźwięk komendy nie odpala się wydłubywana przeze mnie ścieżka w synapsach, nie przenosi pobudzenia przez rdzeń, nie odzywa się hopsasem w nóżkasach. Nic. Mocha wybija się niezgrabnie i taranuje mi nogę. W niebieskich oczach kompletna pustka, aż prześwitują 3 neurony z wnętrza czaszki. Nie wyszło raz, drugi i trzeci. Totalny blok.
Co robi w tym momencie rozsądny człowiek? Prosi psa o coś prostego, co na pewno wyjdzie, sowicie nagradza, a potem kończy sesje. W domu na spokojnie analizuje problem i wraca do tego już przygotowany kiedy indziej.
Co robię ja? No właśnie. Tak bardzo nie mogłam zrozumieć i nie chciałam uwierzyć w to co się działo, że powtarzałam zepsutą sztuczkę jeszcze pare razy bo przecież teraz się uda, albo teraz, no teraz już na pewno, przecież ona to umie. Oczywiście zezłościłam się też bez sensu, bo jak to, przecież to już było zrobione, odhaczone, można ruszać dalej.
Później, czyli o wiele za późno zorientowałam się, że nie ma o co się złościć, No, bo o jakie "dalej" mi chodzi, jest jakiś punkt, który musimy w określonym czasie osiągnąć? Oczywiście, że nie. Robimy frisbee bo jest fajne, bawi nas obie i to nie ważne czy opanowujemy japońskiego dog-catcha czy overa nad nóżką, Co za różnica.

Z takim podejściem wróciłyśmy do tego po paru dniach i surprise, surprise- wszystko było dobrze :)

Na dowód tego został poczyniony nawet radosny filmik. Zapraszam do oglądania.






PS Filmowanie to jest w ogóle fantastyczna rzecz. Od razu widać kto tu popełnia błędy. I prawie zawsze jest to dwunóg :)
PPS zdecydowanie muszę przestać rzucać w aparat.



Share:

30 lis 2014

Pies wykształcony

Będzie jak najbardziej dosłownie.

Muszę przyznać, że zupełnie nie doceniałam tej metody. Nie uznawałam jej za narzędzie do nauczenia psa podstawowych komend, sztuczek wymagających bardzo konkretnych zachowań. Traktowałam to jako zabawę i naukę samą w sobie- Zobacz, pudełko, wymyśl co z nim zrobić. Wejść do, nad, pod , przerabiałyśmy to wszystko, a jednak wciąż miałam klapki na oczach względem prawdziwego potencjału kształtowania
Wszystko zmieniło się kiedy, baaardzo sfrustrowana, prawie dałam sobie spokój z uczeniem czołgania. 
Plan był prosty, naprowadzam smaczkiem przy nosie leżącego psa-pies się czołga do żarcia. Pierwsza sesja- sukces! Cóż za geniusz szkoleniowy, czemu internety tego nie widzą? Teraz tylko wycofać smaczki, wstać i mamy psa polerującego podłogę...No właśnie.
Wiadomo, że nie wycofuje się tego naprowadzania od razu, ale po paru tygodniach średnio 1-3 trzyminutowych sesji dziennie doszłam do wniosku, że coś jest ewidentnie nie tak.
Nie tak był poziom zrozumienia tego ćwiczenia prezentowany przez Mochę- a właściwie jego brak. Z jej perspektywy wyglądało to tak: idę za jedzeniem->dostaję jedzenie. To, że smaczki były na poziomie podłogi, co skłaniało ją do czołgania się, nie miało w tym równaniu żadnego znaczenia. Była maksymalnie skoncentrowana na zapachu i widoku jedzenia przed nosem i najprawdopodobniej nie miała w ogóle pojęcia o tym co działo się z resztą jej ciała. Podświadomie ułożyło się tak, żeby sięgnąć żarcia i na tym koniec.
Nie było więc nic dziwnego w tym, że gdy tylko próbowałam wycofać rękę spotykało się to automatycznie ze wstawaniem. W myśl zasady "idę za jedzeniem", która się przecież nie zmieniła. 
Po krótkim okresie zniechęcenia, powróciłam do tej sztuczki z innym pomysłem. Zwyczajnie poprosiłam ją o "pac" i usiadłam naprzeciw. Że Muczi nie jest mistrzem warowania nie trzeba było długo czekać, żeby znudzona drgnęła w moją stronę. Przy odrobinie wprawy w klikaniu nie ma żadnego problemu z zaznaczeniem takiego ruchu. Po kilku minutach miałam psa, który radośnie pełzał w stronę człowieka. Nie ważne było gdzie mam ręce, czy siedzę czy stoję, bo ona wiedziała za co jest nagradzana. Sama to wymyśliła i świetnie to rozumiała.
Teraz jestem pewna, że szybciej nauczyłaby się wielu rzeczy, gdybym tylko pozwoliła jej myśleć. Wiadomo, że kształtowanie to nie jest przepis na wszystko i nie da się w ten sposób nauczyć wszystkiego, nie zawsze będzie to wersja lepsza od naprowadzania. Ale na pewno nie zgodzę się  z tym, że naprowadzanie zawsze jest szybsze. Owszem, zawsze szybciej przynosi jakiśtam efekt - zachowanie zbliżone do tego, którego oczekujemy- , ale nie pełne wykonanie, na pewno nie zrozumienie. Może i w kształtowaniu początek jest trudniejszy, natomiast później jest już tylko z górki. Oczywiście, Każdy pies jest też inny, bardzo możliwe, że ktoś będzie miał kompletnie odwrotne doświadczenie od mojego. Mnie zwyczajnie bardzo cieszy, że mój pies najlepiej pracuje kiedy pozwoli się mu myśleć i jak najmniej będzie przeszkadzać. Taka współpraca bardzo mi odpowiada :)

A co można zrobić z nowo-ukształtowanymi sztuczkami? Oczywiście wielce naturalnie wyglądające zdjęcia



Pozdrawiamy wszystkich kształtujących :)
Share:

12 wrz 2014

Seminarium frisbee 6-7.09.14

Zmotywowana i zdeterminowana byłam, żeby zrobić notkę z tego wydarzenia jeszcze we wrześniu- i udało się ! Znaczy, na razie jest dobry początek bo mam to jedno zdanie :)

Do rzeczy zatem,
Seminarium wrześniowe z Paulą Gumińską odbyło się na placu klubu DIMICO. Z dojazdem ani noclegiem napracować się nie musiałam, bo semi odbyło się w naszym zapomnianym przez świat sportowy końcu świata czyli Olsztynie. Na jednym seminarium z Paulą zdaje się w 2012 byłam jako obserwator, wiadomo jednak , że z własnym psem to  zupełnie inna sprawa i masę pożytecznych rzeczy można z takiego spotkania wyciągnąć. A było co wyciągać i chłonąć, bo uczestnicy byli mniej więcej na podobnym poziomie i u każdego dało się podpatrzeć sposoby i powyciągać wnioski...Albo to, albo ja po prostu mam problem ze wszystkim, ale i to dobrze, bo się nie nudzę :) Organizacyjnie było bardzo przyjemnie, niedużo uczetników, czas wejścia indywidualnego akurat żeby jedną-dwie rzeczy przerobić, wartościowa teoria no i grill! 




Jako, że cośtam w tym frisbee dłubiemy, po raz pierwszy miałam aż za dużo pomysłów na to co w sesji z Paulą przerobić. Ostatecznie szlifowałyśmy flipy, które nauczyłam się w końcu poprawnie rzucać, biodro-klato-trochętwarzo-reversy, które okazały się zwyczajnie proste ( wcześniej tak bardzo nie miałam na ten mistyczny manewr pomysłu, że w ogóle go nie ruszałam). 


Oprócz tego wałkowałyśmy nóżko-vaulty i overy oraz to, że trzeba to rzucać inaczej. Ja oczywiście o tym wiedziałam , a nawet byłam święcie przekonana, że tak robię, ale...jednak...nie. A teraz już tak! Nawet przerobiłyśmy plecko-vaulty, które również leżały w mentalnej szufladzie zabazgranej czerwonym flamastrem "nie ruszać ! Grozi zabiciem psa i siebie".


 Z kolei największym objawieniem weekendu był jednosłowny rozkaz Pauli, który brzmiał "Oddychaj" Bo okazało się, że ja nie oddycham prawie wcale. Nawet nie chodzi o to, że tak bardzo się stresuję (pojawiając się z Muciafonem wśród ludzi albo uczysz się nie przejmować, albo powlekasz permanentną czerwienią, a chwilę później schodzisz na wylew) tylko o to, że zbyt mocno starałam się rzucić idealnie, dodatkowo nie będąc zdecydowana jak właściwie rzucić i kiedy.
Wyglądało to więc mniej więcej tak : teraz-nie teraz-teraz-nie teraz-dobra,zamykam oczy i rzucaaam..chwila, a gdzie komenda i postawa?
Także sugestia "Oddychaj" okazała się kluczowa i na pewno pomoże nam we wszystkich frizbo-manewrach i nie tylko. Od teraz zamiast niezdecydowanej surykatki na prochach jest plan : postawa- komenda-ODDECH-rzut. Takie proste, a sama w życiu bym na to nie wpadła. 


Podczas części teoretycznej szybko okazało się, że Paulę można pytać o wszystko w związku z czym przybliżyłam sobie w końcu zasady zawodów i regulamin. 
Dowiedziałam się np., że na wyższych szczeblach frizbowej kariery, freestyle można rozegrać bardzo strategicznie (nie do końca w pozytywnym tego słowa znaczeniu) nie tyle skupiając się na tym, aby występ był widowiskowy, atrakcyjny i w ogóle super-hiper, ale na tym żeby był skuteczny. Bardzo skuteczny i przeliczony na konkretne punkty. Nas to na szczęście ani trochę nie dotyczy.



Rozpisałam się już całkiem pokaźnie , a nie było jeszcze ani słowa o Bisibonie. Głównie dlatego, że spisywał się bez zarzutu i nie ma nad czym się rozpisywać :) Z jej strony było to najlepsze seminarium do tej pory, patrząc z boku w ogóle nie można było się zorientować, że jest to piesek całkiem serio problemowy, z którym jeszcze rok temu nie dałoby się w takich warunkach przerobić nic. Nawet w czasie wolnym nie wykazywała zachowań destrukcyjnych, pewnie głównie dlatego, że była zbiorowo gnębiona przez stado borderów co dość wyraźnie ją przygasiło (międzyrasowych waśni chyba nie da się ominąć :)) a jej partner do napierdzielania Pan Pikuś nie tak często hasał wolno, a jak już hasał, zalecał się do panny Hondzi. Skakała pięknie, wszystkie figury wykonywała bezproblemowo i ratowała moje bardzo smutne rzuty. Mogła sobie darować odbicie od twarzy, ale przecież nie można mieć wszystkiego...



W związku z tak bardzo pozytywnym przeżyciem tego semi kiełkuje w mojej głowie pomysł, że może, może...fristail jakiś albo chociaż pro toss? W przyszłym sezonie? Hmm?
Proszę, jest toto teraz na wirtualnym papierze, a więc sprawa jest poważna. 
Zabieramy się do pracy :)



więcej zdjęć tu https://www.flickr.com/photos/112220668@N06/


 
Share: