Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zdjęcia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zdjęcia. Pokaż wszystkie posty

3 lip 2016

Muczik w podróży (?)

W tym roku poszczęściło mi się podróżniczo. Pomimo bardzo niesprzyjających warunków czasowych udało mi się zaliczyć Londyn i piękny kawałek Lombardii. O ile 3 dni w Londynie to zupełnie niepsi wypad i nie było mi szkoda zostawiać Muciafonka w domu, o tyle w Bergamo i Alpach mniejszych mój pies by się odnalazł. I jak zawsze, jej towarzystwo zapewniłoby nam kilka niespodziewanych przygód, sporo śmiechu i troszkę stresu. Byłoby warto.
Niestety Muczik został w Olsztynie, a to z powodu tanich linii lotniczych.
I tak, fantastycznie, że za niewielkie pieniądze i w wąskim zakresie czasowym można poodkrywać Europę. Naprawdę super, zwłaszcza, że stosunkowo niedawno było to nie do pomyślenia. Szkoda tylko, że za każdym razem gdy newsletter wskazuje mi kolejne czarujące miejsca od których odwiedzenia dzieli mnie parę kliknięć ( no, nie do końca, ale pomińmy szczegóły) wiem, że mój wesoły ciekawy świata piesek zostanie w domu jeśli ja zdecyduję się na wylot.
Nie dzieje się jej absolutnie żadna krzywda ( i o tym może kiedy indziej) natomiast ja wiem, że wspólna przygoda kolejny raz nas omija.
Wszystko wskazuje na to, że jednak nie tym razem! Coby nie zapeszyć  na tym koniec spojlerów podróżniczych.
Zamiast nich wrócimy na chwilę na własne podwórko czyli do Gdańska. Myślałam, że nie mam tu już wiele do zobaczenia, a była to bardzo głupia myśl. Nie mówiąc już o zwiedzaniu trójmiasta z psem, które to staje się coraz przyjemniejsze i prostsze. Pies staje się coraz milej widzianym stworzeniem, a są już też miejsca gdzie najpierw przywitają jego, a potem Ciebie. I to jest super!







Share:

28 maj 2016

Post jak post

Pah! Jeszcze 3 dni i dałoby nam to...bardzo długą chwilę internetowego milczenia.

Mówią, że milczenie jest złotem, zwłaszcza jak nie ma się nic ciekawego do powiedzenia. Mając na uwadze powyższe postanowiłam się nie obwiniać. Postanowiłam też napisać coś właśnie dziś, przed północą w sobotę mając w perspektywie 5 niewesołych zaliczeń w przyszłym tygodniu. Bardzo rozsądne zachowanie, sądzę, że nie tylko ja się z nim identyfikuję :)

Ale o czym to jak nie o oczywistym i cisnącym się na usta temacie - sezonu frisbee! O tym być nie może, bo nas nie ma!
Czemu nie ma? O, może to jest temat na krótki, pisemny wywód, ale nie dziś.
Dziś w ramach rozpisywania stwierdzę tylko, że oczywiście mi szkoda omijać to coroczne psiofruwające szaleństwo, zwłaszcza, że w tym roku objawia się w nowej, interesującej odsłonie.

Mówią, że co się odwlecze i tak dalej, więc nie będę i nad tym rozpaczać. Zwłaszcza, że realizuję inne plany, szeroko zakrojone, choć dość chybotliwe w swych założeniach. W związku z nimi może dojść do zmiany profilu tego bloga ze względu na tymczasowe rozstanie z jego głównym bohaterem.

Zobaczymy.

Na razie, żeby podnieść wartość merytoryczną tego mdłego wpisu dorzucam parę prawdziwie wiosennych zdjęć Niezawodnego Muciafona.
Oj potrzebowałyśmy tej wiosny :)






Share:

10 maj 2015

Majówka!


Bez wspomnienia o niej obyć się nie może. 4 dni rzucania, biegania, jedzenia (!), obserwowania i chłonięcia, chłonięcia, chłonięcia wiedzy i frizbowej mądrości, która spada na człowieka w ilościach przepełniających pojemność przeciętnej głowy. Dorzućmy do tego trochę słońca, garść ludzi tak samo dziwnych jak ty i kilkanaście fantastycznych psów.

Tak wyglądała nasza majówka w Annówce, nie ma chyba sensu więcej zachwalać tego miejsca, bo to raczej ja byłam jedną z ostatnich osób, które tam jeszcze nie były. W każdym razie, kto też jeszcze nie był niech się nie zastanawia i jedzie :)



Przez te kilka dni, przerobiłyśmy w praktyce większość naszych problemów, a obserwując sesje innych psów co najmniej drugie tyle teoretycznie. Spotkało nas to szczęście, że od każdego uczestnika można było się czegoś nauczyć, każdy pracował nad czymś innym, a proponowane rozwiązania nadawały się doskonale też dla nas. Tylko kiedy to przerobić? Annówkę opuściłam wzbogacona o przepis na dog-catcha, chest-vaulta, nóżko-vaulta, 2 overki, multiple, kilka sekwencji, kilkanaście wersji rzutów i tossa! ten toss cieszy mnie chyba najbardziej, a to z racji tego, że przedtem właściwie nie istniał. Wiadomo, że czego nie umiesz to nie lubisz i ja też tossa nie lubiłam, ćwiczyłam, bo tak trzeba, bez prawie żadnych efektów. A tu hop-hyc i jest! I oby został na długo :)


autorstwa Martyny Rybak

 Oprócz tossa, wróciliśmy do podstaw najbardziej podstawowych czyli floatera, którego oczywiście nie potrafię rzucać. Najbardziej właśnie z tych wszystkich nowinek chcę się skupić na poprawnym rzucaniu floatera- może nie jest to najbardziej ekscytujące ćwiczenie, ani też fikuśne w żaden inny sposób, ale jakość tego rzutu jest gwarancją bezpieczeństwa mojego psa podczas freestyle'u. A porywanie się na freestyle bez opanowanej techniki bezpiecznego rzucania uważam za skrajny kretynizm wspomagany brakiem odpowiedzialności i wyobraźni. Dlatego tłuczemy floatera.

Na poprzednim seminarium z Paulą, na którym byłam, wspominałam o objawieniu przede mną potrzeby oddychania :) Tym razem zostałam olśniona przez bardzo wyrozumiałe prowadzące jeśli chodzi o patrzenie. Bo patrzeć należy w odpowiednim momencie w odpowiednie miejsce! Na pewno nie cały czas na psa, jak to ja robiłam próbując go zdaje się, zahipnotyzować. Także tak, patrzenie i oddychanie to w ogóle odkrycia tego roku.

autorstwa Wioli Siwek
Ani słowa o Muciafonku do tej pory. Dzieje się tak chyba dlatego, że opisać ją mogę w samych superlatywach, a takie bezkrytyczne chwalenie jej jakoś mnie krępuje. Ale jeśli ma być szczerze nie można powiedzieć inaczej niż tak: Muciafonek był genialny! Na sesjach zawsze gotowy, radosny, nieznudzony powtórkami, wybaczający wszystkie błędy. Ratujący sierockie dyski, wzlatujący pod niebo i śmigający spowrotem- zawsze! W pokoju na powierzchni kilku metrów kwadratowych spędzała wieczory w towarzystwie 4 innych psów w ciszy i niewymuszonej relaksacji. Przypomnę tylko, że to ten sam pies, który jeszcze 1,5 roku temu zauważając psa w odległości 30 m zapominał oddychać, a następnie w coś wpadał. W związku z tym chyba odebrany mi został przywilej jęczenia nad tym jaki to nasz piesek jest problemowy. Co więcej, podniosły się głosy sugerujące przedłużenie linii szlachetnych bisibonów i zasilenie nimi frizbowej ligi. Nie ma problemu, możemy uwikłać jakieś pozamaciczne inkubacje, chętnych zapraszam do kontaktu ;)



Share:

28 gru 2014

Grudniowy post zdjęciowy

...czyli gdzie ten śnieg?

Większość naszego grudnia można zobrazować tym zdjęciem


 Nie, nie wpadałyśmy twarzą w krzaki, było za to bardzo jesiennie, całkiem ciepło i przyjemnie. Przedświąteczny leń jednak nas (znaczy mnie)  dopadł w związku z tym z tej pięknej pogody nie wyciągnęłyśmy zupełnie nic, jeśli za 'coś' uważa się agilito-frisbowanie. Bo jeśli za 'coś' wystarczyłby długi leśno-polny spacer to zdecydowanie się nie obijałyśmy. Najpewniej jestem w stosunku do siebie zbyt pobłażliwa w tej kwestii, ale cóż, wcale jest mi tego leniwego grudnia nie żal, ani nie wstyd, o ile można tak powiedzieć. Nawet jeśli przez to posty będą o nieobecnym śniegu.
Do rzeczy jednak,
Później zrobiło się zdecydowanie jesiennie, ale z tej obrzydliwej, mokrej i ponurej strony, której nie portretowałam. Portretowały ją odciski brudnych łap w korytarzu, piasek w łóżku i mało subtelny aromat przemoczonego futra. 
A jeszcze później pojechałyśmy do Gdańska.
Tam to, pojawiła się odrobina wyczekiwanego białego puchu, który zresztą zaraz został zeżarty przez mniej udzielającą się tu część naszego duetu.



Szłyśmy dalej, a im dalej tym ciekawiej



Jakiś kilometr później mniej udzielająca się część dała spokój z zżeraniem i przystąpiła do tarzania...


Na tym właściwie spacer się skończył, ale już następnego dnia przed świtem (!) - dobra, to żaden wyczyn, świta o ósmej- wróciłyśmy na naszą stałą trasę do lasu. I tym razem śniegu nie trzeba było szukać.












Dynamiczne moje ulubione :D Swoją drogą, czuję się w obowiązku przyznać, że powyższe ujęcie nie jest żadnym moim osiągnięciem, a efektem starań trzech (!) osób + oczywiście Muciafona.

I tym ostatnim susem robimy siuuup w Nowy Rok :)


Share:

7 paź 2014

Nie taka jesień straszna

Może nie do końca. Tak, straszna, okropna, obrzydliwa, ciemna i smutna ale ! Jeszcze nie teraz.
Kiedy więc będę rano ( że jest już rano dowiem się z radia, bo na zewnątrz panować będą oczywiście ciemności) potykać się i ślizgać po czymś co miało być śniegiem, ale natrafiło na błąd w procesie produkcyjnym, albo chować głowę głębiej w kaptur w próbie ocalenia brwi i rzęs przed lodowatym wiatrem i czekać aż Muciafon łaskawie zdecyduje się jednak zainicjować wykupanie się... jeśli już uda mi się stamtąd wrócić otworzę ten post i zobaczę, że tak było jeszcze w październiku.


Zdjęcia pochodzą z całkiem niedawnego, bardzo przyjemnego spacerku i jednocześnie mojej pierwszej próby focenia Greena (border collie) i Szopiny (miałam być borderem, ale ewoluowałam) i jednocześnie pierwszej próby focenia pod mocne słońce. Jak na pierwszy raz uważam, że próba zakończyła się sukcesem :)


Z Greenem (z całym szacunkiem dla jego uroku osobistego) był taki problem, że jak to border, nie może po prostu leżeć i pozować, bo na pewno to nie to i w ogóle źle, za łatwo i on już nie może wcale, a wcale , muszę wstać, zrobić cokolwiek teraz-już-zaraz-natychmiast. Dlatego akurat foty pod słońce, przy których nie widać za wiele szczegółów były mu, a raczej mi, bardzo na rękę.



Szop z kolei, była bardzo wdzięczną i cierpliwą modelką. Fakt, że ktoś chciał robić jej zdjęcia przyjęła z najwyższym spokojem i bez cienia zaskoczenia. W swoim majestacie zgodziła się nawet porobić pare sztuczek, niech się człowieki cieszą.


 

A skoro było tyle psów, pomysłodawca całej wyprawy czyli NiezawodnaZuza z uporem godnym lepszej sprawy aranżowała zdjęcie grupowe pozowane. Kto próbował robić, wie jakie to wymagające zajęcie. A ostatecznie wyszło tak:


I to chyba tyle. Materiał do wspominania poczyniony, oby jak najdłużej nie był potrzebny :)


Share: