Pokazywanie postów oznaczonych etykietą aussie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą aussie. Pokaż wszystkie posty

30 wrz 2016

Rumunia z psem cz.3

Nasza trasa wedle przewodnika rozpoczynała się wjazdem kolejką krzesełkową na wysokość 700 m.
Duma czy inne butne uczucia (i oszczędność) skłoniły nas do zrezygnowania z kolejki i rozpoczęcia podejścia z samego dołu.
I była to dobra decyzja! Po drodze spotkaliśmy bardzo towarzyską grupę krów, z którą się szybko zaprzyjaźniliśmy

W dobrych humorach dobrnęliśmy do końca wyciągu.
Otaczała nas sceneria jak z pocztówki. Kolejne krowy, zajęte swoimi sprawami, obok bacówka gdzie poczęstowano nas kawałkiem świeżutkiej bryndzy. Podziw nad tym serem nie opuszcza mnie do dziś, podobnie jak prawda, którą wtedy poznaliśmy- ser należy jeść patrząc się na góry. Wtedy smakuje najlepiej. Ruszamy dalej, trochę wypłoszeni przez nadjeżdżający tłumek rumuńskich rodzinek. 
Niedługo docieramy do pięknego jeziora otoczonego przez łagodne wzniesienia. Na szczęście to jeziorko okazuje się celem wycieczki 98% turystów, dalej idziemy już sami.




I to nie tak, że mijamy kogoś co jakiś czas, wymieniamy "cześć", nie. Jesteśmy kompletnie sami przez większość dnia, maszerując spokojnym tempem po rodniańskich szlakach. Dość szybko rezygnujemy z pasa i Mucia od tej pory zwiedza okolicę na własną łapę.
A śliczna jest to okolica. Żeby to jakoś opisać, chociaż wiem, że niewiele ma to sensu, porównałabym je do naszych Bieszczad. Szerokie przejścia, łagodne wzniesienia, strumyczki i trawa, trawa po horyzont. Podobieństwo oczywiście nieprzypadkowe, oba pasma należą do Karpat Wschodnich. Mimo podobieństwa, niech nikt kto był Bieszczadach nie ulega złudzeniu, że w Górach Rodniańskich nic na niego 
nie czeka. Wręcz przeciwnie!



Oczarowani widokami, nie zauważamy, że omijamy pierwszy szczyt na naszej trasie. Po przestudiowaniu mapy okazuje się, że nie jest to do końca wina naszego gapiostwa. Szlaki tutaj omijają szczyty, a kto życzy sobie jakiś zdobyć, w odpowiednim momencie musi z niego zboczyć i wspiąć się na szczyt na dziko. 
 No dobra, to zawracamy.


Oto dzielny Muczik na pierwszym szczycie w Górach Rodniańskich. Szczyt naturalnie nieoznakowany (poza tym stosem kamieni) Rumuńskie podejście do turystyki górskiej zakłada, że jeśli chcesz wiedzieć gdzie jesteś, sprawdź to sobie sam. Tak, nie jest to najlepsza dewiza i wynikną z niej problemy.
Tymczasem jednak- sukces!
Dobry humor opuści nas dopiero kilka godzin później kiedy zostaniemy otoczeni przez stado "pasterskich" psów. Chociaż faktycznie, nieopodal rozciągało się spore stado owiec tamte bestie w swoim zachowaniu przypominały psy co najwyżej obronne, a najbardziej po prostu dzikie. Grupa ok 6 otoczyła nas (nie wiemy jak mogliśmy do tego dopuścić). Zbiliśmy się w ciasną grupkę z Mochą po środku. Psy zaczęły krążyć wokół nas powolnym krokiem, warczały i bacznie się nam przyglądały.Nie mogłam się pozbyć wrażenia, że szukają najlepszego miejsca do atak, a jeśli jeden na nas skoczy, rzucą się wszystkie. Trwaliśmy w tej patowej sytuacji przez kilka bardzo długich minut, aż zauważyliśmy, że stadu towarzyszą ludzie.
Zaczęliśmy do nich krzyczeć, chyba po polsku, a oni ociągając się odgonili w końcu psy, nie żałując kija, wrzasków i wymachiwania rękami. Niechętnie psy odkleiły od nas głodny wzrok i się rozsunęły.
Muszę przyznać, że bardzo raźnie stamtąd spylaliśmy, wciąż czując na sobie te ciężkie spojrzenia.
Nie wiem jak bardzo realne było to niebezpieczeństwo, myślę, że wzbudziliśmy aż takie zainteresowanie też przez Mochę, która dla tych psów była totalną nowością. Nawet ona przez jakiś czas potem była przygaszona i spięta. Powiedzmy, pół godziny, bo potem zdawała się o sprawie zupełnie nie pamiętać.
Po tej i jeszcze kilku przygodach dotarliśmy! Gdzie? Zupełnie nie pamiętam.
Był to na pewno najwyższy szczyt w okolicy i nie jego nazwa jest warta zapamiętania, tylko te widoki! 




Trasa powrotna wypadała nam tą samą drogą, co okazało się wcale nie tak nudnym doświadczeniem. Wcześniej, nie wiedząc do końca czy możemy ufać informacjom dotyczącym szlaku, mocno się spieszyliśmy i nie poświęcaliśmy przyrodzie tyle czasu na ile zasługiwała. Za to w drodze powrotnej, mogliśmy się już rozkoszować pięknem okolicy i przy okazji szukać miejsca na nocleg. Mocha, jakby również wyczuła, że najbardziej emocjonująca część wycieczki już za nami, uspokoiła się, a wręcz zrobiła senna i marudna. Zmęczyła się faktycznie i nic dziwnego skoro oszczędzanie energii jest jej całkowicie obce, a sposobem na odpoczynek jest bieg 20 m przed nas i położenie się na 30 sekund zanim do niej dotrzemy.
Dość szybko więc zdecydowaliśmy się na bardzo atrakcyjną okolicę z własnym strumyczkiem i osłoną od wiatru w postaci grzbietu góry.
Muczik był chyba zbyt zmęczony żeby wykrzesać z siebie jakikolwiek entuzjazm (pierwszy raz w życiu będzie spała w namiocie!) 


Zmęczeni, ale zadowoleni zapakowaliśmy się wszyscy w śpiworki


Nie wiedzieliśmy jeszcze, że czeka nas baaardzo zimna noc, mało snu i dużo drżeniowej termogenezy. 
Jakoś tak wyszło, że nie pomyśleliśmy, że znajdujemy się na wysokości ok 2000m, a nasze śpiworki tak świetnie sprawdzające się w samochodzie 1500 m niżej, tutaj mogą już nie być takie niezawodne.
Brak porządnej karimaty również nie ułatwiał sprawy. Przed świtem, czyli w momencie największego zimna i najczarniejszej nocy skostniały Muczik został przymusowo zapakowany do mojego śpiwora i jakoś to dalej poszło.
Wiadomo, że nic tak nie uczy jak własne błędy, najlepiej te bolesne. Mam nadzieję, że jedna noc w górach z nieodpowiednim sprzętem była pierwszą i ostatnią taką lekcją.

Długo nie marudziliśmy, bo w nagrodę za przeżycie nocy zza płachty namiotu wyglądał do nas taki świt


Warto było!




Share:

28 sie 2016

Rumunia z psem cz.2- Maramuresz

...Polskę zjechaliśmy o dziwo bardzo sprawnie i przyjemnie.
Już drugi dzień rozpoczęliśmy od zwiedzania północnej strony Rumunii czyli Maramureszu.
Maramuresz to kraina historyczna podzielona między Ukrainę i Rumunię. Jak czytamy w naszym przewodniku, turystów przyciąga przede wszystkim zachowanym tam folklorem, tradycyjnym budownictwem i oczywiście górami.


 Jeśli chodzi o folklor- z początku byliśmy troszkę rozczarowani. Zamiast malowniczych wioseczek oglądaliśmy, cóż, wiochy. To wszechobecna bieda była tym co najbardziej rzucało się w oczy. Coraz mniej pewni siebie, przemieszczaliśmy się dalej i na szczęście co jakiś czas napotykaliśmy takie perełki:



Drewniane cerkwie, którymi w tej krainie może pochwalić się nawet najbiedniejsza wioseczka, rzeczywiście robiły wrażenie. Zwłaszcza jeśli stykamy się z tym budownictwem po raz pierwszy. Zarówno na zewnątrz jak i w środku są zupełnie inne od polskich kościołów i nawet jeśli architektura sakralna nie jest naszą pasją (a naszą nie jest) warto je zobaczyć.

Będąc w Maramureszu nie można nie odwiedzić "Wesołego Cmentarza". Jest to już kultowa atrakcja wioski Sapanta i całego Maramureszu. Nazwa  nie jest ani trochę przesadzona. Cmentarz składa się się z bardzo niecodziennych, kolorowych nagrobków, które przedstawiają moment śmierci pochowanego, lub, alternatywnie jego profesję czy pasję. I tak mamy tu całkiem wymowny grób prostytutki, kilka ofiar wypadków drogowych uwiecznionych w momencie potrącenia oraz..weterynarza. A nawet dwóch!




Rzeczywiście jest to Maramureszowe "must see", turystów było sporo. Wrażenie było tym dziwniejsze, że jeszcze kilka km wcześniej wioska wydawała się prawie wyludniona.
Nikt nie powstrzymał nas przy próbie wtargnięcia z psem, tak więc wtargnęliśmy :)



Faktyczna konfrontacja Mochi z Rumunami miała jednak dopiero nadejść. Zajechaliśmy do Syhotu Marmaroskiego, który aspiruje do nazwy miasta. Biedy ciąg dalszy. Spacerując z Mochą na smyczy zauważamy, że mijani ludzie patrzą na nas z obawą, a nawet przechodzą na drugą stronę ulicy. Nie widzimy też nikogo z psem na smyczy (zobaczymy dopiero jakiś tydzień później, w Transylwanii). Same psy natomiast są i to sporo. Wałęsają się pomiędzy budynkami, ale nie sprawiają wrażenia agresywnych, nikt też nie zwraca na nie zbytniej uwagi.
Pierwszy właściciel psa jakiego spotykamy to sprzedawca na straganie warzywnym. Rosły facet ok 30tki z wyraźną obawą zbliżył się do nas i zapytał kilkakrotnie czy Mocha "muszka". Zrozumieliśmy, że chodzi o gryzienie. Po naszych gorących zapewnieniach (polsko-migowy), że absolutnie nie muszka i można się przywitać, pan dał się przekonać i bardzo niepewnie pogłaskał Muciafona. Potem wyprostował się, już wyraźnie bardziej pewny siebie i oznajmił, że też ma psa. Gestem zaprasza nas za stragan, gdzie stajemy oko w oko (dosłownie, był mojego wzrostu) z szarą bestią szarpiącą się w naszą stronę na grubym łańcuchu. Ten pies, o ile był to faktycznie pies, składał się dosłownie z samych mięśni, wielkich szczęk i małych, wściekłych oczu. Uśmiechy nam troszkę bledną, kiedy na wzór Rumuna pytamy, choć znamy odpowiedź:
-Muszka?
-Daaa!- odpowiada uradowany.
Na szczęście dla nas, na tym kontakt ze zmutowanym psem się skończył. Tylko Mucia była zawiedziona.

Tego dnia zwiedziliśmy jeszcze zakon sióstr klementynek. Poza modlitwą zajmują się one opieką nad dziesiątkami klombów, kwietników i kobierców znajdujących się na tej niewielkiej przestrzeni. Razem z drewnianymi cerkwiami i wiatami stanowiło to bardzo uroczą całość. I tutaj Muczik został wpuszczony bez żadnych sprzeciwów.


Jeżdżąc od wioski do wioski, nie mogliśmy nie zwrócić uwagi na okazałe bramy, strzegące wejścia do zupełnie nieokazałych domostw. Kontrast momentami aż kłuł w oczy. Same bramy były nierzadko rzeczywiście piękne i misternie zdobione. Tym bardziej dziwiło jak mogą być połączone z rozpadającym się płotem. Ale cóż, miało to swój urok. Po drodze zaopatrzyliśmy się też w nieśmiertelną Palinkę, lepiej znaną pod nazwą śliwowica. Zainteresowanych informujemy, że ten specjał można nabyć wyłącznie na terenie Maramureszu, a nie, jak błędnie sądziliśmy, w całej Rumunii.



Pod wieczór kierujemy się do celu naszej dzisiejszej wyprawy czyli miejsca wypadowego w góry.
Jest nim dziwaczny, niedoszły kompleks turystyczny niedaleko miejscowości Borsa. Wielkie komunistyczne plany obejmowały budowę kompleksu-kolosa składającego się z kilku wielkich hoteli, wyciągu i reszty turystycznej zabudowy na wzór zachodnich górskich kompleksów. Na planach jednak się skończyło i nieskończone, zapomniane budynki stoją tam i straszą do dziś. Obok nich funkcjonuje kilka mniejszych, prywatnych pensjonatów i to w nich zatrzymują się turyści. My oczywiście wybraliśmy samochód :)
Ostatnie niespodziewane atrakcje wieczorne zapewniło nam stadko sporych kudłatych psów, które po zmroku wyłoniło się nie wiadomo skąd oraz wałęsający się samotnie koń. Tak, koń przechadzał się jakby nigdy nic między wcale dobrymi samochodami gości pensjonatów i raczył się kwiatami z przychodnikowych klombów. Co rusz znikał we mgle i się z niej wyłaniał i absolutnie nikt nie robił sobie nic z jego obecności.

W tych niecodziennych okolicznościach, spróbowaliśmy mimo wszystko zasnąć.
W końcu następnego dnia mieliśmy ruszyć w góry!






Share:

18 sie 2016

Rumunia z psem cz.1-przygotowania

Podróżniczy ciąg dalszy!
Mając do wykorzystania kawałek lipca, postanowiliśmy wybrać się na wakacje na szeroko pojęte łono natury.
Wstępne zamysły krążyły wokół haseł: góry, swoboda, plecaki, psy, przyroda, góry, tanio, zwiedzanie, góry,....góry, góry, góry.
Dobrze, więc góry!

Tym razem jednak, inaczej niż  w Lombardii, bardzo chciałam żeby mogły nam towarzyszyć psy.
Zrodziło to całą masę przeszkód, poczynając od trochę przygnębiającego "a gdzie mnie z tym psem wpuszczą" na transporcie kończąc. Uznaliśmy, że polskie góry, zwłaszcza w lipcu odpadają, a to ze względu na obowiązujące nieprzychylne psom przepisy oraz popularność wśród turystów. Wiem, że część Bieszczadzkich szlaków udostępniona jest dla zapsionych wczasowiczów, ale mimo swojego uroku tym razem się na nie nie zdecydowaliśmy. Poszukiwaliśmy czegoś dzikszego, mniej oczywistego, bardziej wymagającego...i tak padło na Rumunię.
Jeśli chodzi o transport, zdecydowaliśmy się na samochód ze względów czysto wygodnickich. Możliwość zapakowania do niego masy jedzenia, noclegu i przemieszczania się wedle woli była zbyt kusząca w porównaniu z bardzo nieprzewidywalnym stopowaniem (niemniej autostop z psem to coś co na pewno spróbujemy zrealizować)
Kiedy już pomysł zwiedzenia Rumunii stał się najbardziej prawdopodobnym wyjściem , zaczęłam gromadzić informacje o kraju jako takim oraz sytuacji i podejściu mieszkańców do tamtejszych psów. Kto wie co nieco o Rumunii może sobie wyobrazić jak brutalnie wypadła ta pierwsza konfrontacja:

Powyżej pierwsze trafienia google po wpisaniu hasła "Rumunia psy" O co chodzi?
Rumunia boryka się z problemem bezdomnych psów. Zaczęło się prawdopodobnie od masowych przeprowadzek ludności ze wsi do szybko rosnących miast. Zostawione same sobie wiejskie psy przeprowadziły się również. Nauczyły się funkcjonować w miejskim środowisku, zaczęły tworzyć stada i się rozmnażać...i rozmnażać.
W 2013 r. kiedy prawdopodobnie bezpański pies w Bukareszcie zagryzł czterolatka, prezydent Traian Basescu wezwał rząd do przyjęcia prawa pozwalającego na likwidację tysięcy bezpańskich psów wałęsających się po mieście. W praktyce wyglądało to tak, że psy były odławiane i albo ubijane na miejscu albo odwożone do przepełnionych schronisk, gdzie po 14 dniach podlegały "eutanazji" (eutanazja w cudzysłowie, gdyż z dobrą śmiercią nie miał ten proces prawdopodobnie wiele wspólnego)
Ten radykalny i niehumanitarny plan odniósł połowiczny sukces i liczba bezdomnych psów w Rumuńskich miastach bardzo się zmniejszyła. Niemniej, problem pozostał i będzie często powracał  w naszej relacji.
Faktycznie, jeśli chodzi o psy, informacje o eksterminacji tych bezdomnych były jedynymi, które znalazłam. Natomiast o samej Rumunii pisze się już dużo bardziej przychylnie. Wioski-skanseny, poniemieckie miasteczka, przyjaźni ludzie no i oczywiście góry, a nawet GÓRY, bo jest ich w Rumunii bardzo dużo. Najbardziej znane i najwyższe są Góry Fogaraskie, ale do wyboru mamy też Bucegi, Rodniańskie, Maramureskie i inne.
Ostatnim, upewniającym mnie w tej decyzji wydarzeniem było spotkanie podróżnicze poświęcone Rumunii. Prelegentka w ciągu kilku lat wracała tam wielokrotnie, raz jako większa grupa autostopowiczów w skład której wchodził wilczak. A więc da się!

 Pierwotny plan zakładał udział w wyprawie dwóch człowieków i dwóch psów. Chcieliśmy połączyć kilkudniowe górskie wędrówki ze zwiedzaniem rumuńskich miast i wiosek. W noc przed wyjazdem (najlepszy moment na niemiłe niespodzianki) dziewczyny miały krótkie, acz krwawe spięcie w pokoju i to ostatecznie przekreśliło powyższy plan. Niestety, i o tym też może kiedy indziej, ozikowa emocjonalność i brak poszanowania dla wszelkich sygnałów płynących ze środowiska często przyczynia się do powstawania konfliktów z innymi psami. Mocha co prawda, nigdy ich świadomie nie prowokuje, a negatywne emocje są jej obce, ale efekt pozostaje ten sam.
Nasza grupa skurczyła się więc do dwóch człowieków i jednego psa.
Wypakowaliśmy bagażnik biedronkowym dobrodziejstwem i ruszyliśmy!

c.d.n.


Share:

12 wrz 2015

Mucie w przestrzeni miejskiej

Nie ma co udawać, Mucie najlepiej czują się w lesie. Ewentualnie na innych otwartych przestrzeniach, pozwalających na rozwinięcie jedynej słusznej prędkości poruszania się. Tak pięknie jednak nie jest, i wraz z pojawieniem się psa w naszym domu stajemy zwykle przed wyborem: dostosować go do warunków miejskich, lub nie. Opcja pierwsza, chociaż niekiedy wymaga miesięcy ciężkiej pracy i wykupienia korepetycji z cierpliwości w pobliskiej szkole filozofii wschodu jest często kusząca i warta (haha) zachodu.


Też podjęliśmy tę próbę, zwłaszcza, że w naszym przypadku była to wręcz konieczność. 
Przeskakując 3 lata szkolenia- w końcu mam psa, który odnajdzie się w każdej sytuacji, a przynajmniej spokojnie można z nim wejść między ludzi nie generując przy tym paniki i zniszczeń. 
Uzbrojone w nowe społeczne zdolności tego lata wybierałyśmy się z Mucią w różne miejsca sprawdzić jak to jest z tą psio-dostępnością. Jako, że ja w Gdańsku obecnie bywam dość rzadko, a do tego nie należę do osób szczególnie uważnych (ani choć trochę uważnych) wiele miejsc jest dla mnie zupełnie nowych. Do takich należała kawiarnio-restauracja "Table-top Cafe", w której zostałyśmy przyjęte wyjątkowo ciepło. Mochę bez żadnych pytań wpuszczono nie tylko do ogródka, ale również do sali, porządnie ją też wygłaskano. Właściciele to przesympatyczni ludzie, którzy swoje serce oddali borderkom, na tym polu od razu wytworzyła się między nami nić porozumienia. Można tam zjeść śniadanie, obiad i świeżutkie wypieki, gorąco polecam, nie tylko borderowcom. 


 
Bez żadnych problemów weszłyśmy też do "Marmolada Chleb i Kawa" gdzie Mucia od razu została poczęstowana michą wody. Okazuje się, że w tym przypadku psy mają się lepiej niż ludzie, bo nie w każdej restauracji doprosimy się o szklankę kranówki. Mimo, że było sporo ludzi, Mocha mogła pomykać między stolikami i pozować do zdjęć, nikt nie zwracał nam uwagi. 



Z bardziej pubowych lokalizacji sprawdziłyśmy "Spółdzielnię" i tu również spotkałyśmy się z miłym przyjęciem. 
Nieco gorzej dzieje się w sieciówkach. W Biowayu mogłyśmy siedzieć tylko na ogródku, z czym oczywiście latem nie ma problemu, już od października jednak na posiedzenie z psem to miejsce się nie nadaje. Nikogo też chyba nie zdziwi, że nie można ładować się z psami do Mcdonalda, na drzwiach są nawet odpowiednie nalepki. Nie musimy obawiać się więc, że jakaś psia sierść wzbogaci walory odżywcze podawanych dań.
Z rzeczy trochę śmiesznych trochę smutnych- we Wrzeszczu znajduje się zoologiczny, do którego nie można wchodzić z psami (i nie, nie jest to ten w Galerii Bałtyckiej) Prawdopodobnie chodzi o drażliwego kota-stałego lokatora. 


Natomiast żadnego wytłumaczenia nie znalazłam dla Państwowego Zespołu Szkół Budowlanych, który w osobie bardzo zdeterminowanej Pani Sprzątającej (dozorczyni? Wnioskuję po ubraniu) Wyperswadował nam szwędanie się po obiekcie. Dla ścisłości nie byłyśmy w budynku szkoły, a tylko na rozległych otaczających go terenach zielonych (idealne do frisbee!). Była to w ogóle zabawna sytuacja, bo Pani nie potrafiła wytłumaczyć mi dlaczego właściwie Mucia nie może tu hasać. Ostatecznie wykazała się kreatywnością twierdząc, że nie i już (!), co ostatecznie zakończyło dyskusję. Do niedawna trawniki te nie należały właściwie do nikogo i były miejscem spacerków całego osiedla. Do czasu jak się okazało....
Nic to jednak, reszta dzielnicy zaskoczyła nas całkiem pozytywnie, a wiele przyjaznych psom miejscówek pozostało na pewno jeszcze nie odkrytych.


Share:

14 mar 2015

3 słowa o futrach i pozorach

fot. ze zbiorów hodowcy

Mamy sobie na zdjęciu powyżej owczarka australijskiego, utytułowaną suczkę z hodowli specjalizującej się (jeśli można tak powiedzieć) w wystawach. Sądząc po zdobytych tytułach (m.in: Młodzieżowy Zwycięzca Klubu PL '13,Młodzieżowy Zwycięzca Polski '13, 1st Yearling Bitch CRUFTS '14) możemy założyć, że wygląd tego psa odpowiada jeśli nie wzorcowi to na pewno obowiązującym obecnie trendom wystawowym. Co do piękna nie będę się wypowiadać, bo to rzecz tak bardzo subiektywna. Dość powiedzieć, że suczka pod każdym swoim zdjęciem na fb zbiera setki ochów, achów i tym podobnych dźwięków okraszonych serduszkami. Uznajmy więc, że dużej grupie zainteresowanych rasą ludzi suczka ta się podoba. Nawet bardzo podoba.
A komu się nie podoba?
Oczywiście ludziom, którzy wolą psy długołapne, chude i "łyse". Niektórzy z nich stawiają znak równości pomiędzy tymi cechami, a użytkowością. Jakby nie były to wcale cechy wyglądu tylko już wielce pożądane i zacne cechy psa sportowego/pracującego. Psa więc na powyższym zdjęciu można z miejsca zdyskwalifikować ponieważ NIE WYGLĄDA na psa sportowego ergo, na pewno nim nie jest. Porównując zdjęcia psa puchatego i łysego i w ogóle nie widząc ich na żywo część osób gotowa jest uznać, że jeden jest beznadziejny, a drugi absolutnie doskonały. Tymczasem jedyne na czym będą oni opierać swoją ocenę będzie ilość futra - chyba nie bardzo miarodajny wskaźnik użytkowości.


Poniżej również owczarek australijski, suczka, wystawy na oczy nie widziała nigdy, za to z wielką pasją trenuje agility, gdzie potrafi rozwinąć całkiem imponującą prędkość -kto widział, może potwierdzić. Radzi sobie też we frisbee, a właściwości lotnych pozazdrościłby jej niejeden border. Co dziwne, bardzo wiele łączy ją z tak różną suczką ze zdjęcia powyżej: wiek, umaszczenie, oboje rodziców....

Prawda jest taka, że są to miotowe siostry: Ashera( Illy) i Arvea (Mocha) Elvikam. czy tak bardzo różniły się za pupsowych czasów? W ogóle się nie różniły. Jestem prawie pewna, że gdybym to ja wzięła Asherę, a Arvea zostałaby w hodowli moglibyśmy te zdjęcia podmienić odpowiednio odejmując i dodając trochę futra.

Ma się rozmieć, nie próbuję nikogo przekonać, żeby szukał sobie psa do sportów w hodowlach wystawowych, bo to bezsens. Gdybym więcej wiedziała o tym co chcę robić z psem parę lat temu też nie szukałabym tam, nie miałabym Muciafonka. Ale takie psy dają radę, czasem lepiej od ich lepiej genetycznie przygotowanych do tego odpowiedników. A już na pewno nie można psa uznać za bezużytecznego na podstawie ilości futra na grzbiecie. Tak samo jak w mojej opinii  nie powinno się twierdzić jakie to wielkie predyspozycje mają psy-szczurki (które mi też się bardzo podobają) na podstawie tylko ich wyglądu. I wystawowcom i sportowcom oglądając zdjęcie psa podoba/nie podoba się im jego wygląd. I nie ma w tym nic złego, ale też nic ponad to.

Tak myślę.

* Muciafon pięknie wyczesany i przycięty został przez Agnieszkę Greenowo-Redową, dzięki!


Share:

3 lut 2015

Blok nie-czekoladowy

Ćwiczyłyśmy sobie z Mochą leg vaulty. Od dłuższego już czasu, trzeba przyznać, była to druga frizbowa figura za którą się w ogóle zabrałyśmy (pierwszy był over). Zaczęło wychodzić to całkiem fajnie, chociaż nie od razu. Muczi jakoś trudno było zrozumieć, że żeby dosięgnąć dysku musi się wspomóc moją nogą- przecież ona doleci, rozciągnie fałdy lotne jak polatucha i doszybuje tam bez problemu. Udało się w końcu, przekonałam ją do współpracy, wprowadziłam komendę zwiastującą, potem to wszystko scaliła jeszcze Paula na seminarium, przypieczętowując ostatecznie nasz sukces w tej materii. Może nie w każdych warunkach, nie z jakimś dzikim nabiegiem, ale można uznać, że vault został zrobiony i co najważniejsze zrozumiany.
Mamy to

Mamy to

Miałyśmy.

Nagle całkiem się zrąbało. Desynchronizacja zupełna, do tego psu na widok postawy i dźwięk komendy nie odpala się wydłubywana przeze mnie ścieżka w synapsach, nie przenosi pobudzenia przez rdzeń, nie odzywa się hopsasem w nóżkasach. Nic. Mocha wybija się niezgrabnie i taranuje mi nogę. W niebieskich oczach kompletna pustka, aż prześwitują 3 neurony z wnętrza czaszki. Nie wyszło raz, drugi i trzeci. Totalny blok.
Co robi w tym momencie rozsądny człowiek? Prosi psa o coś prostego, co na pewno wyjdzie, sowicie nagradza, a potem kończy sesje. W domu na spokojnie analizuje problem i wraca do tego już przygotowany kiedy indziej.
Co robię ja? No właśnie. Tak bardzo nie mogłam zrozumieć i nie chciałam uwierzyć w to co się działo, że powtarzałam zepsutą sztuczkę jeszcze pare razy bo przecież teraz się uda, albo teraz, no teraz już na pewno, przecież ona to umie. Oczywiście zezłościłam się też bez sensu, bo jak to, przecież to już było zrobione, odhaczone, można ruszać dalej.
Później, czyli o wiele za późno zorientowałam się, że nie ma o co się złościć, No, bo o jakie "dalej" mi chodzi, jest jakiś punkt, który musimy w określonym czasie osiągnąć? Oczywiście, że nie. Robimy frisbee bo jest fajne, bawi nas obie i to nie ważne czy opanowujemy japońskiego dog-catcha czy overa nad nóżką, Co za różnica.

Z takim podejściem wróciłyśmy do tego po paru dniach i surprise, surprise- wszystko było dobrze :)

Na dowód tego został poczyniony nawet radosny filmik. Zapraszam do oglądania.






PS Filmowanie to jest w ogóle fantastyczna rzecz. Od razu widać kto tu popełnia błędy. I prawie zawsze jest to dwunóg :)
PPS zdecydowanie muszę przestać rzucać w aparat.



Share:

30 lis 2014

Pies wykształcony

Będzie jak najbardziej dosłownie.

Muszę przyznać, że zupełnie nie doceniałam tej metody. Nie uznawałam jej za narzędzie do nauczenia psa podstawowych komend, sztuczek wymagających bardzo konkretnych zachowań. Traktowałam to jako zabawę i naukę samą w sobie- Zobacz, pudełko, wymyśl co z nim zrobić. Wejść do, nad, pod , przerabiałyśmy to wszystko, a jednak wciąż miałam klapki na oczach względem prawdziwego potencjału kształtowania
Wszystko zmieniło się kiedy, baaardzo sfrustrowana, prawie dałam sobie spokój z uczeniem czołgania. 
Plan był prosty, naprowadzam smaczkiem przy nosie leżącego psa-pies się czołga do żarcia. Pierwsza sesja- sukces! Cóż za geniusz szkoleniowy, czemu internety tego nie widzą? Teraz tylko wycofać smaczki, wstać i mamy psa polerującego podłogę...No właśnie.
Wiadomo, że nie wycofuje się tego naprowadzania od razu, ale po paru tygodniach średnio 1-3 trzyminutowych sesji dziennie doszłam do wniosku, że coś jest ewidentnie nie tak.
Nie tak był poziom zrozumienia tego ćwiczenia prezentowany przez Mochę- a właściwie jego brak. Z jej perspektywy wyglądało to tak: idę za jedzeniem->dostaję jedzenie. To, że smaczki były na poziomie podłogi, co skłaniało ją do czołgania się, nie miało w tym równaniu żadnego znaczenia. Była maksymalnie skoncentrowana na zapachu i widoku jedzenia przed nosem i najprawdopodobniej nie miała w ogóle pojęcia o tym co działo się z resztą jej ciała. Podświadomie ułożyło się tak, żeby sięgnąć żarcia i na tym koniec.
Nie było więc nic dziwnego w tym, że gdy tylko próbowałam wycofać rękę spotykało się to automatycznie ze wstawaniem. W myśl zasady "idę za jedzeniem", która się przecież nie zmieniła. 
Po krótkim okresie zniechęcenia, powróciłam do tej sztuczki z innym pomysłem. Zwyczajnie poprosiłam ją o "pac" i usiadłam naprzeciw. Że Muczi nie jest mistrzem warowania nie trzeba było długo czekać, żeby znudzona drgnęła w moją stronę. Przy odrobinie wprawy w klikaniu nie ma żadnego problemu z zaznaczeniem takiego ruchu. Po kilku minutach miałam psa, który radośnie pełzał w stronę człowieka. Nie ważne było gdzie mam ręce, czy siedzę czy stoję, bo ona wiedziała za co jest nagradzana. Sama to wymyśliła i świetnie to rozumiała.
Teraz jestem pewna, że szybciej nauczyłaby się wielu rzeczy, gdybym tylko pozwoliła jej myśleć. Wiadomo, że kształtowanie to nie jest przepis na wszystko i nie da się w ten sposób nauczyć wszystkiego, nie zawsze będzie to wersja lepsza od naprowadzania. Ale na pewno nie zgodzę się  z tym, że naprowadzanie zawsze jest szybsze. Owszem, zawsze szybciej przynosi jakiśtam efekt - zachowanie zbliżone do tego, którego oczekujemy- , ale nie pełne wykonanie, na pewno nie zrozumienie. Może i w kształtowaniu początek jest trudniejszy, natomiast później jest już tylko z górki. Oczywiście, Każdy pies jest też inny, bardzo możliwe, że ktoś będzie miał kompletnie odwrotne doświadczenie od mojego. Mnie zwyczajnie bardzo cieszy, że mój pies najlepiej pracuje kiedy pozwoli się mu myśleć i jak najmniej będzie przeszkadzać. Taka współpraca bardzo mi odpowiada :)

A co można zrobić z nowo-ukształtowanymi sztuczkami? Oczywiście wielce naturalnie wyglądające zdjęcia



Pozdrawiamy wszystkich kształtujących :)
Share: